‘De kleine deugden’ van Natalia Ginzburg

Natalia Ginzburg is een joodse die werd geboren in 1916. Haar man, ook joods, werd gemarteld en gedood door de Fascisten in 1944. Ze begint al tijdens die periode met schrijven en trouwt na de oorlog opnieuw. Als echter ook haar 2e man komt te overlijden eind jaren 60 raakt ze politiek betrokken.

Jaren van lood

In die tijd stonden links en rechts tegenover elkaar, zo’n tien jaar voor de Brigade Rosse al actief waren. Er waren verschillende aanslagen gepleegt, waaronder in Milaan bij Piazza della Fontana in 1969. De aanslag in Bologna tien  jaar later is het meest bekend. De mensen die daarvoor werden gearresteerd eind jaren 60, daar nam Ginzburg het voor op. Dit waren voornamelijk anarchisten, mensen die je eigenlijk links noch rechts kunt noemen naar mijn idee. In Italie worden de jaren 70 ‘de jaren van lood’ genoemd. De Communistische partij was ook vrij sterk in die jaren, zij vonden nog steeds dat zij na WO II te snel waren uitgesloten van regeringsdeelname. Hier heeft ook een kern van waarheid in gezeten en daarom waren de spanningen in de Italiaanse maatschappij groot.

foto van Wikipedia Italie.

Staatsschuld

Ginzburg beweerde dus dat deze mensen te  hard werden aangepakt en dat de dood van één van hen geen toeval was. Ze beschuldigde de overheid van de dood van in staat van beschuldiging verkerende mensen. De betreffende aangeklaagde, Pinelli, is dood gegaan door een val uit het raam van het politieburo. De oorzaak van die val is nog steeds onbekend. Uiteindelijk is dan ook niemand voor de aanslag in Milaan veroordeeld. Wel zijn de linkse terroristen die agent Calabresi hadden vermoord veroordeeld. Deze agent was mede door de petitie die Ginzburg ondertekende, in het nauw gekomen. Ginzburg liep met haar inzichten wel vooruit op de tijd, want in Bologna zijn er wel degelijk ambtenaren geweest die geprobeerd hebben de rechtszaak te traineren. Zo vreemd was die gedachte dus niet.

Teder

Ondanks haar politieke betrokkenheid schrijft Ginzburg heel toegankelijke, tedere verhalen over haar vrienden, over haar leven, over plaatsen en tijden.  Ondanks alle historische gebeurtenissen, die op haar zo’n grote invloed hebben gehad, is zij niet bitter of cynisch, maar eerder sereen te noemen. Dat is een eigenschap die ik erg bewonder, en dat maakt haar boeken zo aantrekkelijk. Nou zijn de piccole virtù een samenstelling van autobiografische fragmenten. Ze heeft echter ook een romans geschreven en een toneelstuk, een comedie; Ti ho sposato per allegria. ‘Ik trouwde met je uit vreugde’. Ook een positieve insteek, lijkt mij. Ook las ik het boek : Lessico Famigliare waarin ze grappig schrijft over defecten van familieleden en vreemde gewoontes in het familieleven.

Wil je meer weten over het communisme in de periode na WO II in Italie, lees dan ook mijn artikel over Berlinguer en over de Amerikaanse bemoeienis bij de Italiaanse verkiezingen na WO II

“De kleine deugden” en “Lessico Famigliare” zijn niet vertaald in het Nederlands.

Tweedehands kun je nog wel andere romans van haar vinden.

De Italiaanse muis Geronimo Stilton

Geronimo. Een Italiaanse naam. De schrijver is vast Italiaans dacht ik. En ik ging speuren op het internet. Ik kwam er achter dat de schrijfster van de Geronimo Stilton boeken een avontuurlijke Italiaanse is. Ze heet Elisabetta Dami en is dochter van een uitgever die haar boeken voor het eerst lanceerde op de bekende kinderboekenbeurs van Bologna. Van haar lijkt weinig bekend, wat bijzonder is gezien de populariteit van haar boeken voor kinderen over de hele wereld. Ze ontwikkelt eigen verhalen maar bewerkt ook klassiekers zoals de Odyssee of de Drie Musketiers. Die verhalen zijn dan verteld door Geronimo Stilton, een journalistieke muis van ondertussen al 10 jaar oud.

Een hele familie Stilton

In Nederland zijn er alleen nog de boeken van Geronimo en Thea Stilton, maar in Italiaanse artikelen lees ik ook over Trappola Stilton (zijn neef) en Benjamin (zijn kleinkind). In 35 talen zijn meer dan 65 miljoen boeken verkocht. Hoewel er weinig bekend is over de schrijfster, beweert de Repubblica dat de verhalen van de muis toch weer autobiografisch zijn, want het is de schrijfster zelf die bergen beklom, haar pilotenbrevet heeft, bergen beklimt, parachute springt etc. De schrijfster is kinderloos, maar deed vrijwilligerswerk in ziekenhuizen waar ze ontdekte dat kinderen daar behoefte hadden aan positieve verhalen.  De boeken zijn een soort mix van strip en verhaal, veel plaatjes en een flashy lay out.

Erg toegankelijk en leuk voor kinderen rond de 7 jaar oud. Als mijn kinderen die leeftijd hebben gewerkt ga ik ook proberen ze op deze manier kennis te laten maken met de klassiekers. Bent u bekend met de boeken?

Strijdliederen ten tijde van Mussolini

De Duce, Mussolini, had een totalitaire greep op de Italiaanse samenleving. Dat wil zeggen dat de politiek ook invloed had op het dagelijkse leven van mensen. Een goed voorbeeld hiervan zijn de fascistische liederen die in die tijd zijn gemaakt en werden gezongen.

Het lied ‘Avanti gloriose schiere’

‘Ik verlaat moeder en mijn lieve huisje, mijn kleine lieve kind en ga het lot dat me wacht tegemoet. Zodat glorie mij zal toekomen, zodat in de borsten, in het bloed van iedereen één enkele kreet: het Keizerrijk, zal weerklinken. Vooruit glorieuze troepen. We planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten, de grote naam hebben van de eeuwige beschaving. Jij kust me, lief kind en zegt me: met jou vertrek ik, geef me slechts jouw liefde en een geweer, de moed en het vertrouwen zal ik hebben. Ik ben vrouw van Italie en ik laat niet niet in de steek wie van Italie een Keizerrijk maakt. Vooruit glorieuze troepen. We planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten en de grote naam hebben van de eeuwige beschaving. Het is de herinnering aan oude soldaten die ons leidt op de nieuwe weg. Zoveel groene vliegeniers, allen één en omarmd in één lot. Jeugd zingt men en dat lied geeft ons kracht, liefde en veroveringen. Vooruit glorieuze troepen; we planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten; de grote naam hebben van de eeuwige beschaving.’

Notities bij de vertaling

Het is interessant te zien dat vrouwen en kinderen in dit lied het geweer wordt gegeven. Opofferingsgezindheid wordt gepredikt, voor het vaderland. Je zou het ook fatalisme kunnen noemen. Om het lied te beluisteren, klik hier. Op het begin van de film ‘Una giornata particolare’ zie je ook hoe hele wijken uitliepen als de megafoons de buurt opriepen door middel van dit soort liederen. Ook zie je in dit lied het verlangen naar de herrijzenis van het oude imperium (de herinnering aan oude soldaten) (Afrika zal Rome heten). Het was Italië dat het fascisme heeft uitgevonden en heeft geëxporteerd.

 

Due padroni

Deze zomer ben ik op honeymoon geweest in Italie. We hebben een paar dagen gelogeerd bij de Due padroni, twee Nederlanders die een tijdje terug een bed en breakfast zijn begonnen in de Oltrepo’. Het ligt erg mooi en afgelegen in de bergen, in de buurt van Pavia, noord-Italie ten zuiden van Milaan. Van de padroni hebben we ook tips gekregen  voor de beste restaurantjes in de buurt en we hebben  ongelooflijk lekker gegeten. Het is opmerkelijk dat de beste restaurantjes toch vaak serveren in een ruimte met heel veel klinische tegeltjes en plastic stoeltjes. Ook heb ik in dat restaurantje mijn maaltijd besloten met een affogato, een espresso met ijs. Wat ik echt iedereen kan aanraden in de zomer. Affogare betekent verdrinken. Het ijs is dus verdronken in de koffie.

Pech onderweg

De 1e avond kregen we een lekke band met onze huurauto. We probeerden te keren omdat we de weg waren kwijt geraakt in het donker. Gelukkig stopten langsrijdende Italianen en die hebben ons toen allereerst geholpen de band te verwisselen. Daarna zijn ze ons voorgereden, terug naar de padroni. Op die manier werd de lekke band een aardig avontuur, en geen fiasco voor ons prille huwelijk. Bovendien was de lekke band een uitnodiging daarna mijn Italiaans te practiseren bij de lokale garage welke tevens een ontmoetingsplaats was voor lokale gepensioneerde pirelli fans. Krijg je ook eens autopech in Italie, kijk dan eens naar mijn blog over Italiaanse woorden die handig zijn bij autopech in Italie.

Dagtripjes

In de ochtend was er een ontbijtje op het balkon met een uitzicht over de Oltrepo’. Ook zijn we een dag naar Bobbio geweest, een klein pittoresk stadje in de buurt, met de auto goed te bereiken via een mooie haarspeldbochtroute. Het verblijf bij de padroni is een absolute aanrader voor wie houdt van wandelen en rust. Door de wijngaarden kun je wandelen, zonder je te hoeven houden aan een pad of aan een plan. Links op de site hier kun je doorklikken naar hun site, bij tips. Op de foto links Bobbio.

Bobbio - Vicolo

Documentairemaker Lorella Zanardo in Utrecht

Gisteren was in Utrecht de ‘Domenica Particolare’, een Culturele Zondag geheel georganiseerd in het thema Italie. Uiteindelijk belande ik in een debat met Lorella Zanardo, maar er was veel meer te doen.

Programma culturele zondag

Er waren ontzettend veel leuke dingen te zien, beluisteren en doen en ik ben naar de boekenmarkt geweest van de Werkgroep Italie Studies. Ook was er een interview met Roberto Scarpinato, Siciliaans magistraat en openbaar aanklager van Andreotti in de jaren ’90. Hij waarschuwde voor de groei van de maffia, benadrukte dat het zeker geen pizzabakkers zijn en ziet perspectief in een groeiend Europa. Dat wil zeggen: perspectief zowel voor de maffia om te groeien, als voor een verenigd Europa om het aan te pakken.

Debat over vrouwen in de media

Daarna ben ik naar 5* hotel Karel V gegaan, want daar was een debat over ‘vrouwen in de media’. Onder het gastheerschap van Rosi Braidotti, professor in Utrecht voor vrouwenstudies was daar de documentaire maakster Lorella Zanardo. Zij heeft ‘Il corpo delle donne’ gemaakt, waarvan hier de engelse versie. Een docu over hoe vrouwen in de media worden geportretteerd in Italie. Ze hebben allemaal fragmenten achter elkaar gezet waarin vrouwen worden geportretteerd als decoratie, sekssymbool.

Positie van vrouwen in Italie

De positie van vrouwen in Italie is niet echt een lichtend voorbeeld van emancipatie. Nou houden heel veel mensen van vrouwelijk schoon.  Het is echter niet nodig daar jezelf voor vernederen. Met name sinds Berlusconi de televisie commercialiseerde lijkt het voor vrouwen een vereiste om fysiek aandacht te krijgen. Berlusconi heeft in zijn politieke partij een macho cultuur ingesteld. Zo gaf hij aan alle vrouwelijke parlementsleden van zijn partij die meestemden met zijn voorstel onlangs een gouden ring ter waarde van teveel geld.

Mijn opinie

Nou heb ik toch altijd de neiging het op te nemen voor de mannen, het zwakke geslacht, dus vroeg ik bij het debat na afloop of het ook niet het geval was dat de Italiaanse vrouw zich wel erg gemakkelijk neerlegt bij het Berlusconische ideaal van schoonheid. In Italie heb ik een gevoel van voortdurend tekortschieten wat elegantie betreft. Maar Italianen zijn nu eenmaal mensen voor wie de liefhebberij van de esthetica een vaderlandslievende daad is. De Italianen zijn de beste kunsthistorici in de wereld, zij kunnen beter dan wie dan ook uitleggen en begrijpen wat schoonheid is. Dit werd mij min of meer uitgelegd. En daar heb ik ook wel begrip voor. Ik vind ook niet dat alle vrouwen hun okselhaar moeten laten groeien, dus het is een gecompliceerde zaak.

Ook was er bij de bijeenkomst een professor Italianistiek en vrouwenstudies Serena Sapegno die een film liet zien van een in Italie door vrouwen zeer gewaardeerd theaterstuk over de positie van vrouwen.

 

Gedichten van Alda Merini

Alda Merini is een bijzondere dichteres. In Italie heb ik een boekje gekocht van haar. Ik raakte gefascineerd door de achterflap.

Gekweld en getalenteerd

Alda Merini is een schrijfster/dichteres die psychische problemen heeft gekend, maar toch, of misschien wel juist daardoor, inspirerende dingen schrijft. Soms leest haar werk als een delyrium, dan weer weet ze je echt te raken. Ze schreef veel poezie en verhalen vanuit een instituut / opvang voor mensen in geestelijke nood. Ze is aardig van het padje geweest, maar haar gedichten zijn prachtig. Ik nam twee boekjes van haar mee uit Italie, een dichtbundeltje en een relaas van een periode uit haar leven, autobiografisch.

Populair bij muzikanten

Bij een cd handel in Milaan zag ik vervolgens dat een italiaanse zanger haar werk op muziek heeft gezet. Giovanni Nuti. Later kwam ik haar naam opnieuw tegen op de prachtige cd van Roberta Gambarini en Andrea Donati, die iedereen echt moet beluisteren. Ook hier zijn de teksten afkomstig van Merini. Afgelopen november is Merini gestorven, wellicht vandaar de vele aandacht.

Italiaanse tekst

Padre, se scrivere è una colpa
perché Dio mi ha dato la parola
per parlare con trepidi linguaggi
d’amore a chi mi ascolta?
Ormai vecchia di anni e senescente,
dove trovare un filo di erba buona?
Che sai dei miei conventi, della grazia
matura delle sante, delle grandi
anime folli? Che posso io trovare
tra gli osanna dell’uomo di cultura?
Altrove è il canto, altrove è  la parola
e Dio non la pronuncia. 


(Alda Merini uit “Ballate non pagate”)

Foto van Giuliano Grittini

Nederlandse tekst

Vader, als schrijven een zonde is

waarom heeft God me dan het woord gegeven?

om te praten met angstige talen

in liefde voor wie mij hoort?

Waar zal ik een strohalm vinden

oud van de jaren en bejaard?

Wat weet je van mijn afzondering, van de volwassen genade  

van de heiligen, van de grote

waanzinnige geesten? Wat zou ik kunnen vinden

tussen de hosanna’s van de gecultiveerden?

Elders is het lied, elders is het woord

en God spreekt het niet uit. 

(vertaling door L. Lomme. Suggesties over het vertalen van ‘un filo di erba buona’, ‘senescente’ of iets anders zijn welkom). 

Ook op Italieplein schreef ik een column over Alda Merini en haar gedicht dat werd gebruikt door de jazz zangeres Roberta Gambarini. En met Antoinette Sisto vertaalde ik gedichten voor Meander Magazine, een online tijdschrift over poezie. Op die website kun je ook een biografie over haar leven vinden. Hieronder heb ik een gedicht van haar, en mijn vertaling daarbij.

Doelpuntrijk duel eindigt nadelig voor zowel FC Utrecht als Napoli

Door onze correspondent Tijmen Pars.

Doelpuntrijk duel eindigt  nadelig voor zowel FC Utrecht als Napoli

Een koude winterse dag moet voor veel FC Utrecht-supporters en een aantal afgereisde Napolitanen een warme voetbalavond worden. FC Utrecht en Napoli ontmoeten elkaar in de Galgenwaard waar beide ploegen op zoek zijn naar een overwinning om nog kans te maken om te overwinteren in de Europa League. Op papier is Napoli de sterkste ploeg. Hun spits Cavani is in zijn ééntje al meer waard dan de hele selectie van de Domstedelingen.  Dit weerhoudt de rood witten en de supporters er niet van om voor een overwinning te gaan.

Cavani krijgt thuispubliek snel stil

De laatste broodjes Unox en bakken koffie gaan over de toonbank wanneer het eerste fluitsignaal klinkt. Eduardo Iturralde Gonzalez, die eerder deze week el Classico floot ( Barcelona-Real Madrid ) fluit deze week een wedstrijd op een wat lager podium. De bal gaat wat rond en de laatste supporters nemen  hun plek in bezit, hopend op een mooie wedstrijd om de kou te onderdrukken. Op spektakel hoeft men niet lang te wachten, wanneer  de eerdergenoemde Cavani met een geweldig schot vanaf de zijkant, de bal in het net weet te krijgen. De tweede keeper van het Nederlands elftal, Michel Vorm, vist achter het net en kan de bal vervolgens uit het net vissen : 0-1.

Wakker geschud Utrecht vermaakt supporters

Het publiek is stil en verrast en hoopt op een terugkeer van FC Utrecht. Ricky van Wolfswinkel, die al weken uit vorm is, weet de bal twee minuten later door middel van een klein tikje in het doel te werken. Dit keer ligt de bal in het andere doel en de 1-1 kan worden bijgeschreven. Als hij even later mag aanleggen voor een penalty weet hij de Italiaanse keeper wederom te passeren. Het avondje FC Utrecht mag zich nu al kronen tot een geweldige ervaring. De spelers van Napoli zijn wat onzorgvuldig, raken veel ballen kwijt en weten weinig kansen te crexebren. Wanneer Frank Demouge net voor de thee de 3-1 binnenkopt kan het publiek nogmaals op de stoeltjes gaan staan. Een mooi resultaat ligt in het verschiet. Helaas weet Cavani, net als Van Wolfswinkel, zijn tweede van de avond te maken uit een penalty, waardoor de ruststand 3-2 is.

Twaalf tegen elf betere spelers

Voor FC Utrecht is het hopen dat dit niet de doodsteek is. Een mindere ploeg die voor staat speelt met vleugels, dat zie je duidelijk aan alle Utrechters. Napoli heeft de achterstand echter verkleind naar 1 punt, dus er valt nog een hoop te halen. Het publiek praat nog even over de mooie acties die het gezien heeft, over de in hun ogen onterechte penalty tegen en over de lekkere hamburger die enkele minuten later door meerdere kiezen fijn wordt gekauwd. De spelers komen het veld weer op en het publiek staat er wederom als een twaalfde man achter. x91Come on Utreg, Come on Utreeeeeeeg!! Red White Army Red White Army!!x92 Eens kijken of de spelers het publiek kunnen verblijden. Napoli komt beduidend beter uit de startblokken voor de tweede helft dan de thuisspelende ploeg. Nu pas zie je het verschil in niveau tussen beide ploegen en begrijp je waarom Napoli meedraait in de subtop van de Italiaanse Serie A.

De Spanjaard fluit voor het laatst

De in het blauw geklede Italianen kappen en draaien veel rond het zestienmetergebied. De verdediging van FC Utrecht krijgt het, naarmate de tweede helft verstrijkt, steeds benauwder. Het is wachten op een doelpunt van de uitploeg maar die blijft nog even uit. Tot het wederom Cavani is die een doelpunt op zijn naam mag schrijven. Hij viert het feestje met zijn ploeggenoten en de meegereisde supporters. De Italianen roeien door met alle riemen die ze hebben, door meermaals te wisselen. Ze gaan direct aanvallender spelen om een overwinning te forceren. Het aantal kansen blijft toenemen maar verder dan een bal op de paal komen ze niet. Ook FC Utrecht komt niet meer tot scoren. En wanneer zij in de laatste minuut dan ook nog een kansrijke situatie verprutsen, is het echt voorbij. Gonzalez fluit voor de laatste keer en 22 spelers druipen teleurgesteld het veld af. Zij hadden allen niets aan deze uitslag, waardoor de andere teams in de poule, Liverpool en Steau Boekarest zich mogen voegen bij de overwinteraars.

‘Per chi suona la banana’ van Marco Travaglio

Marco Travaglio is een journalist die de Italiaanse politiek kritisch volgt. Dat is wel verfrissend. Hij treed op in kritische nieuwsprogramma’s zoals Annozero en is erg actief op het internet. Op zijn eigen site en op die van Grillo. Hij heeft columns ook gehad in gerenommeerde kranten zoals de Repubblica of l’Espresso. Hij heeft een hele serie boeken geschreven sinds de opkomst van Berlusconi, die eigenlijk ook heeft gezorgd voor zijn doorbraak. Ook is de journalist betrokken bij Il fatto quotidiano, de online krant die nog wel geloofwaardig is.

Boek van Travaglio

Nu ben ik op dit moment ‘Per chi suona la banana’ aan het lezen, wat een verzameling is van zijn columns in de periode 2007 – 08 dat Prodi en de Olijf regeerden (links, of wat links wil zijn i.e.g) en daarna de overname weer van Berlusconi III. Ik vond dit wel interessant. Hoe kan het toch dat de linkse politiek er tot 2 x toe niet in geslaagd is een alternatief te bedenken voor Berlusconi? Nou daar gaat dit boek dus over. Oorzaak 1 lijkt toch wel te zijn dat het hele systeem fout is; ook bij links zaten er te veel foute corrupte figuren, zoals bijv. Clemente Mastella, desalniettemin minister van Justitie onder Prodi. Anderzijds is er ook een onwil om de eigen fouten toe te geven en aan te pakken.

foto van Niccolò Carranti

Travaglio op tv

De stijl van Travaglio komt op Tv niet zo goed uit vind ik. Hij is dan een beetje schoolmeesterachtig met zijn gestreken gezicht dat altijd reeksen feiten noemt waaruit overigens wel zijn gelijk blijkt. Maar schriftelijk is hij sterker. Hij heeft namelijk een heel leuke ironische stijl en hij maakt heel veel voor de hand liggende woordgrapjes. Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die dit cynisme nihilistisch vinden en geen bijdrage daardoor leveren aan een alternatief, maar daar ben ik het niet mee eens. Wil je de boel veranderen, dan moet je eerst de problemen erkennen. (Zegt dr. Phil ook). En dat doet Travaglio genadeloos. Voor meer info in het Nederlands, klik hier.

La fine di Fini?

29 September zal er weer gestemd worden over een ad personam wet, oftewel een wet die voor berslusconi is gemaakt zodat hij in het zadel van de politiek kan blijven. Nou was zijn coalitie gebroken, begin deze maand, toen bleek dat Fini geen zin had om hier ‘ja’ tegen te stemmen. Hij stapte uit de partij en richtte een nieuwe partij op. Het gevaar dreigde voor Berlusconi; zou hij toch voor de rechter moeten komen?

Belastingparadijs

Toevalligerwijs wordt nu net voor de stemming Fini beschuldigd van corruptie door Berlusconi. In diens krant verscheen een artikel waaruit blijkt dat Fini’s zwager die op een exotisch eiland woont en daar een casino heeft hulp heeft gevraagd van de Fini om in het bedrijf op het belasting eilandje St. Lucia te investeren. Toevallig kwam Berlusconi’s krant met het nieuws.

Foto: Door Dontpanic

Het is waarschijnlijk dat Berlusconi op deze manier hoopt de stemming over zijn ad personam wet uit te stellen, zodat hij niet wordt afgezet mocht de wet er niet doorheen komen. Rond het hele zaakje van Fini’s zwager doen wilde verhalen de ronde. Indianenverhalen. Zo beweert de linkse oppositie dat de geheime dienst van Italie er achter zit in opdracht van Berlusconi en dat die samenwerken met de Russische en Libische geheime dienst.

Vreemd genoeg is het voor het betreffende eiland erg ongunstig met deze feiten naar buiten te komen. Als belastingparadijs wil je je gegevens toch niet aan de grote klok hangen. Toch komen ze pas over een maand met een officiële verklaring naar buiten. Als de stemming over Berlusconi al is geweest.

Vreemde belofte

Fini heeft ondertussen verklaart zich terug te trekken uit de politiek, mocht het bericht op waarheid berusten.

Rita Pavone

In mijn zoektocht naar nieuwe muziek wil ik jullie ook laten delen in het fenomeen Rita Pavone, trad ook op in de jaren ’60. Ze is een beetje een tom boy, maar dat heeft echt wel zijn charme. Niet al haar liedjes zijn even goed. Je moet echt van het levenslied houden om dat te kunnen waarderen. En ik ben zeker niet vies van melancholie, maar echte sentimentaliteit vind ik soms toch net kitsch. Bij die liedjes lijkt ze het ook niet helemaal onder controle te hebben.

Raar maar waar

Het is wel een bijzonder meisje. Ik blijf het een beetje zoeken in de liedjes met een wat hoger tempo, om dus het levenslied te omzeilen. Het lijkt een beetje een nerveus meisje. De tekst van het liedje ‘Geef me een hamer’ is vrij schokkend. Ze wil er iedereen een klap mee geven die haar niet bevalt. In de clip loopt ze rond met de hamer.

Gezellig, maar een tikkeltje labiel

Dat het emotioneel een onstabiel meisje is blijkt ook duidelijk uit de clip ‘Partita a pallone’. Daarin doet ze zich voor als een klein meisje dat met haar vriend meewil naar het voetballen, ze wil in ieder geval niet dat hij naar het voetbal gaat en haar thuis achterlaat . Ook heeft ze veel liedjes waarin haar moeder een rol speelt en ze een kindje speelt. Misschien vonden mannen dat aantrekkelijk in die tijd. Konden ze zich echt man voelen, met een vrouw/meisje om voor te zorgen. Hoewel dit wel wat ver doorschiet. In veel clips draagt ze dezelfde jurk met stropdas. Ook een wonderlijke combinatie. Dit liedje ghegheghè is wel weer leuk. De clip is ook mooi, zeker voor die tijd. Met heel veel zorg gedaan.