Blog

Korte kijk op de naoorlogse Italiaanse geschiedenis

De Duce, Mussolini, had een totalitaire greep op de Italiaanse samenleving. Dat wil zeggen dat de politiek ook invloed had op het dagelijkse leven van mensen. Een goed voorbeeld hiervan zijn de fascistische liederen die in die tijd zijn gemaakt en werden gezongen.

Het fascistische strijdlied ‘Avanti gloriose schiere’

‘Ik verlaat moeder en mijn lieve huisje, mijn kleine lieve kind en ga het lot dat me wacht tegemoet. Zodat glorie mij zal toekomen, zodat in de borsten, in het bloed van iedereen één enkele kreet: het Keizerrijk, zal weerklinken. Vooruit glorieuze troepen. We planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten, de grote naam hebben van de eeuwige beschaving. Jij kust me, lief kind en zegt me: met jou vertrek ik, geef me slechts jouw liefde en een geweer, de moed en het vertrouwen zal ik hebben. Ik ben vrouw van Italie en ik laat niet niet in de steek wie van Italie een Keizerrijk maakt. Vooruit glorieuze troepen. We planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten en de grote naam hebben van de eeuwige beschaving. Het is de herinnering aan oude soldaten die ons leidt op de nieuwe weg. Zoveel groene vliegeniers, allen één en omarmd in één lot. Jeugd zingt men en dat lied geeft ons kracht, liefde en veroveringen. Vooruit glorieuze troepen; we planten de vlaggen van de driekleur. Afrika zal Rome heten; de grote naam hebben van de eeuwige beschaving.’

Het is interessant te zien dat vrouwen en kinderen in dit lied het geweer wordt gegeven. Opofferingsgezindheid wordt gepredikt, voor het vaderland. Je zou het ook fatalisme kunnen noemen. Om het lied te beluisteren, klik hier. Op het begin van de film ‘Una giornata particolare’ zie je ook hoe hele wijken uitliepen als de megafoons de buurt opriepen door middel van dit soort liederen. Ook zie je in dit lied het verlangen naar de herrijzenis van het oude imperium (de herinnering aan oude soldaten) (Afrika zal Rome heten). Het was Italië dat het fascisme heeft uitgevonden en heeft geëxporteerd.

Na de oorlog

Toen west-Europa na de 2e WO op de been werd geholpen met de Marshall-hulp, kon Amerika het ook niet laten om ook politiek hun stempel te drukken op de naoorlogse verhoudingen.Het was de tijd van de Koude Oorlog waarin kapitalisen (Amerika) stonden tegenover de Communisten (de Russen), die tot 1989 heeft geduurd. Mussolini was opgehangen en het fascisme verworpen. Overigens zijn er sommige politici die daar nog niet helemaal overheen zijn. Kijk voor een nederlands artikel hierover op http://historiek.net/index.php/20080910830/actueel/Italiaanse-politici-prijzen-fascistische-tijd-van-Benito-Mussolini.html .

Amerikaanse bemoeienis in verkiezingen

In Italie hadden waren vele oorlogsveteranen communisten en zij hadden de steun van de bevolking. Na de oorlog moesten er verkiezingen komen. De communisten en socialisten verenigden zich in het Fronto Popolare, en hadden dus waarschijnlijk de verkiezingen gewonnen, ware het niet dat de Christelijke/Democratische en ‘Kapitalistische’ partij van Gasparri 500.000 miljoen steun kreeg van de Amerikanen in de verkiezingsstrijd. Waarom? Dat kunt u zelf wel bedenken.

De Christenen hebben deze middelen ingezet voor een grootscheepse media-campagne, waarbij met name de radio van ‘Voice of America’, werd ingezet. Overigens werd het Fronte popolare financieel gesteund door Moskou. De Amerikanen legden vast dat, mochten de communisten ‘illegaal’ de verkiezingen winnen, ze een contra-beweging zouden opzetten vanuit de Italiaanse eilanden Sicilie en Sardegna. Gevolg: de communisten hebben de christen-democraten altijd de Amerikaanse steun verweten en hebben tot de jaren 80 veel invloed gehad in de Italiaanse politiek. De democraten daarentegen houden het erop dat de democratische spirit heeft overwonnen.

Enrico Berlinguer

was de voorzitter van de communistische partij in de jaren ’60 en ’70. Hoewel hij halverwege de jaren 70 afstand deed van het revolutionaire communisme en koos voor de sociaal democratie bleef het de communistische partij. Voor veel Italianen en Europese leiders in de jaren ’60 onverteerbaar dat hij aan de macht zou komen in Italie.

Toch liep de voorzitter van de communistische partij voor op de glasnost  en de Wende. De Sovjet leider Chroetsjev nam politiek afstand van de Stalin eind jaren ’60. Berlinguer had aan Stalin ook lange tijd zijn steun betuigd. Toch volgde de Italiaan die trend en erkende ook de NAVO, iets wat de SP in Nederland pas onlangs heeft gedaan. Anderzijds koos de Italiaan partij tegen de oorlog in Vietnam en vóór de studentenbeweging in 68. Eind jaren 70 werd Berlinguer met argusogen bekeken door zowel de Sovjet als door de Amerikanen. Het was de tijd van de Koude Oorlog. Hij koos een eigen lijn, die zowel pragmatisch als idealistisch was. Dit wordt in Italie het ‘compromesso storico’ genoemd.

Samenwerking communisten en christenen verijdeld

Toen Berlinguer eind jaren 70 koos voor onderhandelingen met de Christenen om zo mogelijk mee te kunnen regeren, werd dit idee verijdeld door de extreem linkse Brigade Rosse. Zij hebben de leider van de Democrazia Cristiana, Aldo Moro, vermoord. Overigens is de dood van Aldo Moro nog steeds onderwerp van discussie. De schrijver Sciascia schreef er een interessant pamflet over dat suggereert dat de staat mede verantwoordelijk is voor Moro’s dood. De staat zou onvoldoende hebben gedaan om Moro vrij te krijgen uit de handen van de terroristen die hem hadden gekidnapt. Het achterliggende motief van de christenen en socialisten van die tijd is dan dat ze niet wensten dat er een liberale communist in de regering plaats zou nemen.

Jaren ’80

Na de dood van Moro brak een lastige periode aan waarin de PSI, de socialistische partij van Craxi, de macht greep. Craxi bleek later een mafioso en wilde niet samenwerken met de communisten.  Vanaf die tijd was de communistische partij een aflopende zaak. Oude partijen van de jaren ’60 en ’70 zijn vervangen door nieuwe. Op plaatsen waar vroeger de PCI heerste, heerst nu de PD. Op plaatsen waar de Democrazia Christiana heerste, heerst nu de PdL. Over de Craxi periode verscheen de film “Il divo” van Paolo Sorrentino.

De christenen van destijds hebben gezorgd voor de overwinning van de democraten. Zij verkeren sinds de val van de christen-democraat Craxi in de jaren 80 in onzekerheid over de identiteit van de opvolger van de goede politieke geest.

 

Interessant? Op Italie Uitgelicht plaatste ik een recensie van de interessante roman: Het verlangen te zijn als alle anderen van Francesco Piccolo, wat precies over deze periode gaat en ook over het historisch geheugen van de Italiaan mbt deze periode.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *